Bepaald onderhoudend

Ja, Rogier Kahlmann (Twitter/Insta). Zien we al een tijdje voorbij komen en we hebben er zelfs eens over geschreven toen hij weer eens door een (zelfgeboekt, niet geprogrammeerd) theater gecancelled werd. Hoe we hem tot nu toe beleven: het is heus een soldaat, maar zelfs als hij in principe gelijk heeft, maakt iets aan hem het zo moeilijk medelijden met hem te blijven hebben. 

Ten eerste is het gewoon een esthetisch halsmisdrijf als 'rechtse comedian' je show "Trigger Warning" te noemen, godverdomme man hoe lang moet het nog 2017 blijven. Ten tweede kennen we Rogier niet primair van z'n grappen, maar van z'n klaagliederen zonder einde over hoe oneerlijk de theaterwereld wel niet is voor een komiek 'die de waarheid vertelt'. Ten derde werkt de verzuilde aard van z'n werk en werving heel erg in de hand dat het publiek niet lacht om de kwaliteit en levering van z'n grappen, maar 'omdat het waar is', waarmee het gelach meer een soort verkrampte goedkeuring van de boodschap is, en geen beoordeling van de humor. Ten vierde klinkt er in z'n klaagzang een onafgebroken verbetenheid door, en daarmee mist hij de lichtvoetigheid die zo onmisbaar is voor goede komedie. 

Maar goed, over die kwestie gaat deze buitengewoon prikkelende Lieuwma dus, en daarin wordt de wrijving zeker niet geschuwd. Want als er één wereld is die theaterdocent Michiel van binnenuit kent, dan is het die. Ook een interessante onderstroom: beide heren lijken maatschappelijk redelijk gelijkende standpunten in te nemen, alleen volhardt Michiel dat dit juist 'het ware progressieve' is, en volgens Rogier is het inmiddels rechts. Ach ja, de migratie van ideeën.

Waar Michiel tot nu toe overigens wel gelijk in heeft, is dat hedendaagse 'rechtse kunst' (zoals onlangs nog Citizen Vigilante, maar dus ook Rogier zelf) extreem ondermaats is.